De haas en schildpad.

geplaatst door Willien van Dam, op zaterdag 11 februari 2017

De haas moest altijd lachen wanneer hij de schildpad zag lopen, want het ging zo langzaam. “Bij jou duren de dingen altijd zó langzaam..’ verzuchtte hij. ‘Als je eens wat sneller zou zijn zou je niet zo vaak iets mislopen.”
De schildpad lachte een beetje. “Vlug ben ik niet,” zei hij, “maar toch kom ik ook altijd waar ik wil zijn. Zullen we een wedstrijd doen? Een hardloopwedstrijd?” De haas lachte. Een hardloopwedstrijd? Weet je aan wie je dit vraagt? Nou vooruit, omdat je het zo graag wilt”. En zo gebeurde het…

 

“Klaar voor de start? Go!” riep de haas en meteen sprong hij er vandoor, zo snel als hij kon. De schildpad ging heel rustig op weg.

Nu was het die dag erg warm weer met een brandende zon, en de haas werd halverwege moe en slaperig. “Weet je wat,” dacht hij. “Ik doe even een tukje onder die heg hier. Zelfs als die schildpad me onderwijl voorbij loopt, heb ik hem in een flits weer ingehaald.” De haas ging in de schaduw liggen en sliep in.

De schildpad kroop gestaag voort onder de warme zon.

Pas na lange tijd werd de haas wakker. Het was veel later dan hij dacht en hij keek eens rond. Geen schildpad te bekennen. “Nou nou,” mompelde hij, “waar zit dat vriendje? Wacht maar, ik zal hem eens wat laten zien.”

Als een pijl uit een boog schoot hij weg, door het korte gras, door het koren, over sloten, langs braamstruiken, en bij de laatste bocht bleef hij even staan om te zien waar de eindstreep lag. Daar! En nog geen halve meter ervoor kroop de schildpad, langzaam maar zeker, stap voor stap, dichter en dichter naar het eindpunt.

Met een geweldige sprong stoof de haas erop af. Maar hij was te laat. Toen hij de lijn passeerde, was de schildpad hem juist voor geweest.

“Zie je nou wel,” zei de schildpad.

Maar de haas had geen adem meer om te kunnen antwoorden.

-0-
Aesopus’ fabel over de wedstrijd tussen de haas en de schildpad
217 keer bekeken

Reacties

Reacties zijn gesloten.