Roeping?!?

geplaatst door Willien van Dam, op zaterdag 24 juni 2017

Het begon met een discussie op facebook. ‘Altijd maar die oproep dat we onze passie moeten navolgen alsof er die ene speciale taak is!’ riep iemand uit. Er volgden reacties. Het rolde er als vanzelf uit: ‘ik geloof in roeping’ schreef ik. ‘Hartstóchtelijk!

Ik weet het, het is een beladen term. Hij klinkt religieus, godsdienstig en daarom heb ik hem ook lang ontweken. Ik voegde me een beetje in de gangbare coaching taal… nee, ik wil toch zeker geen etiket opgeplakt krijgen! Maar gaandeweg ben ik dit oude woord weer gaan koesteren… want wat is hij mooi: mensen die geroepen worden! Geraakt worden door een verlangen. Of die ‘stem’ nu buiten of binnen mij is, is helemaal niet zo belangrijk voor mij. Ik weet wel één ding, ik breng hem niet zelf voort. Het ligt niet zomaar in mijn aard of bestemming. Ik moet er moeite voor doen om ‘hem binnen te halen – en er gehoor aan te geven’.

Ik denk aan dat familielid van mij dat ooit de documentaire zag ‘Kinderen van de Hondsberg’.. en tot diep in haar kern wist/voelde dat zij dit werk ook wilde gaan doen. Werkzaam als ICT medewerker en geen enkele ervaring met kinderen riep ze alom verbazing op binnen mijn familie, jij?
Ze is al vijftien jaar pleegmoeder en heeft inmiddels zo’n dertig kinderen voor een korte of langere periode een thuis gegeven. De passie voor dit werk is onverminderd gebleven. De klop op haar deur had ze zich niet ingebeeld. Ze heeft opengedaan – haar leven omgebogen en een lange leerweg willen gaan tot de professional die ze nu is.

Ik ken het uit eigen ervaring. Ook ik had ooit die drive om voor mijzelf te beginnen. Omdat ik voelde dat ik iets toe te voegen had. Zo vaag nog in het begin – maar met zoveel innerlijke zekerheid.
Ik denk aan al die mooie verhalen die in de loop van de eeuwen zijn geschreven. Waarin de oproep, de reis, de omwegen, de valkuilen én de aankomst in zoveel prachtige parabels zijn opgetekend. Het is het verhaal van mensen die – zoals in die mooie parabel van Springmuis – opeens een ‘vreemd geraas in zijn oren hoort….’ en op zoek gaat. Ik heb ze verslonden, al die verhalen. Alsof het reddingsboeien waren die me werden toegeworpen.

Ik denk aan al die verhalen die ik toevertrouwd krijg van mensen die in beweging willen komen – maar soms niet goed durven – of juist heel overmoedig zijn. Mensen en professionals die het gevoel hebben afgedreven te zijn van hun missie. Mensen die omwegen maken of niet weten wat ze met die onrust aan moeten.

Er is niets wat mij zo kan boeien dan het volgen van deze verhalen. Om met ingehouden adem te kijken welke stappen iemand zet. Om elke keer verwonderd te raken hoe dat werkt: dat ‘vreemde geraas in de oren…’ Mijzelf schrap zetten om me er niet ongevraagd mee te bemoeien – maar alleen vragenderwijs. Elke keer een stap naar achteren doen en bedenken: dit is het pad van iemand anders.

Maar vertel me erover. En ik wil je bevragen zodat je scherp krijgt waar je heen wilt. En als je wilt.. deel ik mijn verhalen met jou!
.

Willien van Dam werkt voor mensen en organisaties met een missie. Ze laat mensen en teams ‘op verhaal komen’ en benut daarbij de kracht van het eigen verhaal, die van oude parabels en diermetaforen (methode de Zeven Raadgevers). Zie http://www.deverkenner.nl 

65 keer bekeken

Reacties

Reacties zijn gesloten.