De dierenschool, een glasheldere spiegel

geplaatst door Willien van Dam, op maandag 11 juni 2012

Iedereen roept dat het om talentontwikkeling gaat. Dat inclusie zo belangrijk is. Dat verschillen er mogen zijn. Maar waarom – als het erop aankomt – gelden dan toch weer al die regels en kaders? Wat is er nodig om hier nieuw licht op te laten schijnen? Om mensen bewust te maken van het ‘tekort’? Een spiegelverhaal kan helpen!

Het verhaal van de dierenschool. 

Er was eens een groep dieren die een heroïsche daad wilde stellen om de problemen van de ‘moderne tijd’ het hoofd te kunnen bieden. Ze besloten een school te stichten. Er werd een leerplan aangenomen, dat bestond uit hardlopen, klimmen zwemmen en vliegen. Uit administratieve overwegingen werd elk dier verplicht om alle vakken te volgen.

De eend was heel goed in zwemmen, beter zelfs dan zijn docent. Hij haalde ook hoge cijfers in vliegen, maar in hardlopen was hij slecht. Om daarin te oefenen moest hij nablijven en zwemmen als vak laten vallen.
Hij moest zo vaak oefenen, dat zijn zwemvliesvoeten er ernstig onder leden.Nu was hij niet meer dan een gemiddelde zwemmer. Maar ‘gemiddeld’ was acceptabel voor de school. Dus niemand maakte zich daar zorgen over behalve de eend.

Het konijn hoorde in hardlopen bij de beste van de klas. Maar toen hij herexamen zwemmen moest doen, kreeg hij een zenuwinzinking. De eekhoorn kon uitstekend klimmen, totdat hij gefrustreerd raakte bij de vlieglessen. Zijn leraar wilde hem van de grond laten opstijgen en niet van een boomtop naar beneden laten zweven. Bovendien kreeg hij kramp door overbelasting van bepaalde spieren. En dus haalde hij voor klimmen een vijf en voor hardlopen een drie.

De arend was een probleemkind. Hij moest streng aangepakt worden. In boomklimmen was hij beter dan de rest, maar hij stond erop dat hij het op zijn eigen manier mocht doen. Aan het eind van het jaar bleek een of andere rare sidderaal het beste rapport te hebben.
Hij kon prima zwemmen, goed rennen en klimmen en zelfs een beetje te vliegen. De prairiehonden gingen niet naar school. Ze protesteerden tegen de speciale belastingheffing, omdat het bestuur graven niet in het vakkenpakket wilde opnemen.
Ze stuurden hun jongen naar de das.  Dat deden ook de bosmarmotten en de wangzakratten.
Ten slotte begonnen ze een privéschool, die al snel goed werd bezocht.
.
Bron: R.H. Reeves | The Animal School
.
 ..


Willien van Dam laat mensen op verhaal komen met ‘de Zeven Raadgevers, een wijs team van dierpersonages’. Ze ondersteunt programmamakers en organisaties die zinnige thema’s op een frisse manier voor het voetlicht willen brengen. Op deze manier krijgen inspiratiesessies, themabijeenkomsten en  levensbeschouwelijke programma’s meer openheid, betekenis en zeggingskracht | zie www.deverkenner.nl 

6.098 keer bekeken

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *